เทพารักษ์กับคนตัดไม้

ชายตัดฟืนคนหนึ่ง เดินไปตัดฟืนในป่า เขาทำขวานพลัดตกลงไปในสระน้ำ ชายตัดฟืนจึงคร่ำครวญอยู่ริมสระ เพราะเขาไม่มีเครื่องมือทำมาหากินอีก
เทพารักษ์ที่อยู่ใกล้ๆ อดสงสารไม่ได้ จึงเอื้อมมือลงไปในสระน้ำ แล้วนำขวานทองขึ้นมา “ไม่ใช่ขวานของข้าหรอก” ชายตัดฟืนกล่าว เทพารักษ์จึงงมขวานขึ้นมาอีกเล่มหนึ่ง
“ขวานเงินนี่ไม่ใช่ของข้า”ชายตัดฟืนกล่าวอีกครั้ง “เจ้าคนซื่อสัตย์” เทพารักษ์พูด “คนดีออย่างเจ้า จงเอาขวานทองกับขวานเงินเจ้าเป็นรางวัลก็แล้วกัน” แล้วเทพารักษ์ก็หายตัวไป
คนตัดฟืน นำขวานทองและขวานเงินเดินกลับบ้าน และเล่าให้เพื่อนบ้านฟัง เพื่อนบ้านคนหนึ่ง อยากได้บ้าง จึงเข้าไปในป่า ทำทีหาฟืน แล้วก็โยนขวานของตนทิ้งลงในน้ำ “ฮือ…ฮือ…ฮือ… ” เทพารักษ์ก็มางมขวานให้อีก “เอ้า ขวานทองเล่มนี้ของเจ้าใช่ไหม ? ” “ใช่ ใช่แล้วท่าน ของข้าเอง” ชายโลภมากพูดอย่างทันที “เจ้าคนปดมดเท็จ ” เทพารักษ์กล่าวแล้วหายตัวไป ปล่อยให้ชายโลภมากอยู่เพียงลำพัง โดยไม่ได้รับขวานเหล็กคืน

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า โลภมากลาภหาย